| |
 |
Nog even en dan ja hoor, daar gaan we weer!
Persoonlijk
|
17 Januari 2009 | 13:30:37
|
|
Helaas zal dit voor velen een grote schok zijn, maar mijn lieve vrouw
Carin
is op 15 februari 2009 overleden |
|
|
|
|
Daar is ikke weer
Persoonlijk | gezondheid
|
09 Februari 2009 | 00:03:41
|
Daar ben ik weer! Na een paar hele vervelende dagen. Ik heb geslapen, geslapen en geslapen en zo vast en diep dat ik de telefoon en zelfs de bel boven en de blaffende honden niet eens hoorde. Als ik per etmaal 5 uur wakker was, was het veel. Donderdag bij het krijgen van de kuur, was Bauke, zoals iedere chemo-dag, vrij en nadat we het ziekenhuis hadden verlaten, had ik, althans, nogal wat plannen, maar omdat het infuus inbrengen, natuurlijk weer een drama was, was het eigenlijk al wat later op de dag en besloten we mijn plannen maar een dagje uit te stellen, want Bauke had ook voor de vrijdag een vrije dag ingepland. Heerlijk, want inmiddels was al gebleken dat het toch niet zo goed ging als ik eigenlijk dacht. Iedere wondje, hoe klein ook, zorgde meteen voor rode, blauwe, zwarte en gele vlekken en het zag er niet uit. Simpel jeuk op je voorhoofd, wondje! Simpel je stoten, ziet er meteen niet uit! Ja, dat heb je met bloedverdunners.
En toen werd het vrijdag. Ik werd wakker, lag lekker in bed en was redelijk uitgeslapen en verwachte ook eigenlijk dat Bauke thuis was, maar die was, bleek later, boodschappen doen.
Dus met de rollator, die naast mijn bed stond, is kijken waar hij was. En hoe het gebeurde, gebeurde het, mijn rollator wilde een andere kant op als ik en daar lag ik. Mijn rollator was doorgegleden naar de buiten deur in ik lag in nog net in de gang, half in de keuken. Resultaat, kruipend naar mijn rollator en twee gebroken teentjes. En zo vond Bauke mij op de bank. Nou zijn die teentjes niet zo heel erg, dat geneest vanzelf weer, maar die vervelende doorzitplekken, dat is veel erger! Wat is dat een ellende, ik hoor mijn vader nog zeggen: Mijn billetjes doen zo zeer, nou ik weet wat hij bedoelde. Je weet niet hoe je zitten moet, ook niet op zo'n speciaal kussen, en alles wordt smerig en vies. En je voelt je eigen ook echt niet lekker en wat wij ook probeerde er was eigenlijk niemand die ons bij het verzorgen ervan kon/wilde helpen. Vrijdagavond om 20.00 uur is de huisarts nog langs geweest omdat ik er ook echt koorts van had. En zaterdag moest ik naar de verjaardag van mijn oudste kleindochter. Ik had een leuk kado, wat via internet had besteld net binnen. En ik moest en ik zou, haar eerste verjaardag had ik al misgelopen, dit mocht niet fout gaan. Maar tot mijn grote verdriet, ging ik het ook dit jaar niet redden. Ik zal jullie de details besparen, maar het was echt onmogelijk.
De tranen die ik daarom heb gelaten, zijn er ongetwijfeld, meer dan om die verschrikkelijk k*t-ziekte.
Ik kan al niet de oma zijn, die ik zo graag had willen zijn en dan ook dit nog! En haar derde, laten we eerlijk zijn, is nog maar de vraag!
Maar vanmiddag is er iemand van de thuiszorg geweest en die komt nu 3 keer in de week alles verzorgen, voor Bauke en grote zorg minder. Gelukkig! Hij heeft het zeker niet makkelijk de laatste maanden. Maar ik moet echt zeggen, de grond waarover ik loop is te koud voor mijn voet, om er maar weer eens een spreekwoord tegen aan te gooien.
En nu maar hopen dat alles gauw geneest, dan ga ik met de Valys en mijn rollater mijn allerliefste ouste kleindochter eens flink verwennen! Want dat heeft ze verdiend een middagje met oma Carin op stap!
|
|
|
|
De 2de ronde
Persoonlijk | gezondheid
|
05 Februari 2009 | 22:10:02
|
Ja, ja de 2de ronde hebben we vandaag weer achter ons gelaten. Rond 9.15 uur vanmorgen was het zover!
Omdat we eigenlijk zo'n beetje alles wat tegen kon zitten, ons ook tegen zat, moet het toch wel een beetje raar gezicht zijn geweest. Ik zittend op mijn rollator en Bauke er hard hollend, nou ja, hard hollend, maar toch als een wilde man hard lopend naar de afdeling. Tenminste dat dacht hij, verkeerd!, dit was naar de afdeling opname en die moesten we niet hebben we moesten naar de dagopname, dus weer terug en dan toch naar de goede afdeling. Het prikken was weer een daverend succes! Ik begin zolangzamerhand net een verroest theezeefje te lijken. De blauwe plekken, mede door de bloedverdunners, zijn echt niet meer te tellen. Maar nadat ze begonnen waren over een infuus in mijn been (moet er niet aan denken) heeft er toch nog op het allerlaatst iemand geluk gehad one hunderd and 18!
Lekker me weer door de kuur heen gegeten.
Maar hij zit er weer op, weer 3 weken vrij! Hopen dat het allemaal weer wat beter zal gaan en die verschrikkelijk moeheid over gaat. Want mensen, wat ben ik moe. Ik kom me bed nog niet uit of ik leg er al weer in. En dat moet anders, dus concentreer ik me op myn hymertje. Hij is technisch inmiddels helemaal klaar voor en helemaal naar mijn eigen wensen aangepast en als de garagedeur straks (voor mij, tenminste toegangsvriendelijk is) Druk maar op het knopje en de deur gaat open. Dan ben ik toch wel van plan om er iedere dag even uit te gaan. Lekker naar buiten, want terwijl iedereen loopt te mopperen op het weer, het is echt zo lekker om gewoon buiten te zijn, mensen te zien, de wind door je haren voelen en soms een rilling van een koude windvlaag, heerlijk gewoon. Zaterdag gaan Bauke en ik hem nog wat oppimpen. Leuke stickers erop en een gevarendriehoekssticker erop, zodat mensen in ieder geval kunnen zien dat ik nog maar weer een beginner ben. En wat zal ik weer genieten van alle vrijheid die me dan weer ten deel valt.
Ik dank jullie allemaal voor jullie steun, lieve sms-en en lieve en soms hartverwarmende reacties, ze doen me meer dan ik jullie zeggen kan, dus dank, dank, dank
Liefs
Carin
L |
|
|
|
Een beller is sneller!
Persoonlijk | gezondheid
|
21 Januari 2009 | 20:46:20
|
Er is inmiddels al weer zoveel gebeurt, dat ik niet eens meer weet waar ik moet beginnen.
Dus maar met een feestelijk gebeuren en dat is dat ik sinds gisteren mijn scootmobiel heb. En al hoewel het parkeren in onze garage, groot, dus eigenlijk geen probleem om in te parkeren wel een onneembare stelling leek. Maar daar hoop ik binnenkort toch ook wat meer orde in de chaos in de te gaan scheppen. Leek mijn scootmobiel mij daar graag bij te willen helpen. Want er zijn wat dingen beschadigd, maar die hoeven we dan nu ook niet meer mee te verhuizen.
Vandaag ging het gelukkig al een stuk beter en zo zal het iedere dag dat ik er op weg kan beter zal gaan. We zijn vandaag ook bij de woning geweeest. En hoewel pas de contouren staan begint het nu toch eindelijk op een huis te gaan lijken.
Bovendien krijg ik er ook steeds weer meer vertrouwen in dat ik deze verhuizing toch ook wel weer mee zal gaan maken.
Want zo rond de kerstdagen gaf niemand nog een cent voor me, maar langzamer hand gaat het toch iedere weer wat beter. Oh het kost me zeker moeite, maar ik doe het allemaal wel en ga er dan ook voor 100% voor. Van de opname maandag in het MCA was, hoewel ik me keurig op tijd had gemeld, geen sprake omdat er geen pijn klachten meer zijn ( ach ja, had ik maar eerst even gebeld, dan had ik toch ook niet hoeven komen!) Krijg ik vanmorgen, als een donderslag bij heldere hemel, telefonisch een bevestiging dat de de radio-therapie van a.s. dinsdag gewoon plaats zou vinden. Ik was echt met stomheid geslagen en toen ik zei dat ik van niets wist, zeiden ze: dan moet u de longpolie maar bellen. Dus wij gebeld, ja daar vonden ze het ook toch wel onzin. Dus alle afspraken zijn afgebeld en nu rest ons alleen nog maar de volgende afspraak met de longarts en de volgende chemo. Ik weet het niet maar de laatste tijd maken ze er zeker administratief een geweldig rotzooitje van. Wel ben ik ontzettend blij dat mijn doggy's, tot zondag bij mijn schoon-vader en zus mogen blijven. Niet dat ik ze niet ontzettend mis, maar ik kan van alles wel lekker bijslapen en bij komen en hoef ze ook niet uit te laten. Zondag gaan we ze weer halen. Gisteren had ik mijn scoot (tegen alle wetten in) onder de centrale trap geparkeerd, maar er wel netjes een briefje opgedaan, dat ik hem helaas zelf niet in onze garage kon zetten, maar de Bauke dat 's avonds zou doen. Komt er vanmiddag tijdens het 'oefenen' op de parkeerplaats een buurvrouw naar me toe en de zegt: Je had hem van mij daar kunnen laten staan hoor! Waarop ik volgens de richtlijnen tegen haar zeg: Dat mag niet, want dan gebruik ik de stroom van de flat voor het genot van mijn scootmobiel, waarop zij weer zegt: Kind, we zijn allemaal zo blij voor je dat je weer een stukje zelfstandigheid terug hebt. Zo maar, een buurvrouw waar ik nog nooit een woord mee had gewisseld, dat doet je dan toch zo'n goed. Net als alle reacties die ik krijg via dit'puntje' of via mijn hyves. Op dit moment voel ik me goed, geen afschuwelijke pijnen meer. Ik loop wat 'swabberig' en heel onzeker. Maar dat komt allemaal wel weer. Vrijdag heb ik een gesprek met onze huisarts en misschien kan ik iets van de medicatielijst afhalen, waardoor mijn hersentjes zich weer beter kunnen concentreren. Want ook dit verhaal zal wel weer vol met schrijf- taal - en spellingsfouten zitten en soms wat onsamenhangend zijn, maar dat is dan maar zo!
Tot snel en veel liefs
Carin |
|
|
|
Een heel lang verhaal, maar het noet maat even
Persoonlijk | gezondheid
|
17 Januari 2009 | 12:54:56
|
Ja het is echt een heel lang verhaal, met veel van het zelfde, maar dan zijn jullie denk ik wel voor minimaal een week van me af.
Want dan is het donderdag en moet ik aan de chemo. Toch wel een tikkeltje nerveus. Irma gaat gelukkig met me mee, dan hoeft Bauke geen vrij te nemen en dat scheelt natuurlijk, want met de verhuizing in september, heeft hij genoeg vrije dagen nodig, denk maar aan behangen en vloerbedekking. Want hoewel we al druk aan het kijken zijn en tot nu toe alleen maar behang in achter de bank in de kamer met patroon hebben uitgezocht, is hij toch net als ik een pietje precies. Maar de mensen die tot nu toe hebben gezegd hebben te komen willen en komen helpen ook, dus dat zit wel goed. Maar na een slapeloze nacht van Bauke en mij, besluiten we toch, dat Bauke, zeker de eerste keer naar de chemo toch maar mee moet. Niemand heeft nog een ‘ echte aanval’ meegemaakt en dat is geen pretje. Ik ga echt als een razende te keer en helaas kan ik: daar niets aandoen. De pijnen zijn echt ondragelijk. Dus gaann we samen met Irma
Bauke besluit Irma naar huis te brengen en zelf weer terug te komen. Want ik ben alleen maar moe en slaap eigenlijk bijna de hele kuur en merk van dit alles maar bar weinig. En gelukkig maar krijg ik geen aanval.
Vrijdag gaat Bauke niet naar zijn werk, want door het toenemende aantal aanvallen en het gesprek met Dr. Tsjong (longarts) baart hem als mij toch wel zorgen. Ze willen me graag opnemen. Ze willen weten waar de pijnen vandaan komen. Of ze we uit mijn long komen e.d., nou dat snap ik wel, want juist ik, die altijd goed deed wat er op een medicijnendoosje stond ‘goed gesloten houden’ , wordt gek van het aantal medicijnen wat ik per keer slik. Toch wel zo’’n 8 tabletten per keer en dat 3 keer per dag, buiten de oramorph, (vloeibare morfine, voor noodgevallen) een stuk of 6 tot 8 per dag loopt de spui gaten uit.
Maar met zulke mededelingen moet je bij mij niet al te onverwachts aankomen en zeker niet zo vlak voor het weekend, waar in ik plannen heb om onze nieuwe paleisje eens goed te fotograferen. Dus na overleg besluit ik dat wel te doen, maar maandag. In het weekend wordt er toch weinig tot niets gedaan en ik kan een plekje zoeken voor mijn doggy’s. Want die moeten toch ook verzorgd worden. Ze zullen me heus niet maandag opnemen en dinsdag al weten waar ze aan toe zijn. Dus ik verwacht toch wel een weekje ziekenhuis. Het ergste is dat ik bang ben dat iemand mijn pijnen zal zien. Dus in de loop van de middag ga ik weer naar huis, na denkend over wat ik allemaal mee en zal nemen. Ik ben moe en besluit vroeg te gaan slapen. Kan niet meer in bed liggen. We hebben maar 1 dekbed en aangezien ik alleen nog maar zittend kan slapen, hebben Bauke en ik de hele nacht ‘ruzie’ om het dekbed. Geen optie dus. Dus dan ga ik me zelf maar ‘nestelen’ op de bank.
Dan is het vrijdag en na een ‘redelijke, goede nacht’ besluit Bauke toch maar vrij te nemen. Ik sta nogal wankel op mijn beentjes en hij durft me toch niet alleen te laten. En hoewel ik het tegendeel zeg, ben ik toch wel blij! Druk gaat hij vrijdag aan ‘mijn werk’ . Stoffen, poetsen, lekker alles tegen elkaar openzetten en de stofzuiger en de dweil, worden door het huis gehaald! En ik wil zo graag helpen, maar het gaat echt niet. Dus al zittend op en een voetenbankje, stop ik de wasmachine maar weer eens vol en vouw de schone was op. Ik maar zakje met medicijnen, die ik gedurende de dag moet innemen en schrik toch nog steeds van het aantal. Ik regel in tussentijd nog dat ze as. Dinsdag toch mijn scootmobiel geleverd kan worden, zodat ik de weekend daar op vast met Bauke kan oefenen (hij heeft me beloofd niet weer met een kluitje het hek in te sturen ;-), dus tegen de tijd dat de deur is aangepast, kan ik als Schumacher, de buurt onveilig maken.
Mevrouw Vendel
van de gemeente, beloofd alles op papier te regelen, dus dat ik allemaal voor elkaar. En dan komt de avond, ik voel me de hele dag al niet zo lekker. Een beetje zeurderig en naar. Zeg maar gerust niet zo’n prettig gezelschap en Bauk is blij als hij een reden heeft om de deur uit te gaan, honden uitlaten, bodschapen doen e.d.. Maar ’s avonds zit hij met mij opgescheept en het is werd geen prettige avond. Ik werd steeds beroerder en de pijnen werden erger. We besloten na een flinke tobbebeurt van mij toch maar weer 75 mg morfine pleisters te plakken, meer kan altijd, minder niet. Maar mijn hemel wat had ik het zwaar. Een de plekken waar de pijnen zich nestelen zijn immers nooit de zelfde. Dus er is geen pijl op te trekken. Dan zit het onder, dan weer boven, dan de zijkant en dan weer de onderkant. En de die arme ziel maar wrijven, want net als ” Rennie’s” helpt wrijven hier ook al niet! Maar hij doet het met liefde. En de avond verloopt precies zoals hij al voorspelt had. 1 doffe ellende. Ik zie het niet meer zitten en dreig de handdoek in de ring te gooien en Bauke loopt al sussend achter me aan een zeg, dat ik de hele tijd zo sterk ben geweest en nu zeker niet op mag geven. Efin, je kent het hele verhaal. Ik weet niet meer hoe ik moet zitten, liggen, lopen en/of hangen moet. Alles doet me zeer en wordt steeds erger. Ik kan geen houding meer vinden waarin ik lekker kan zitten, hangen of o.i.d. zelfs mijn kont doet zeer van zitten. En hoewel iedereen zeer begaan is met mijn ‘lot’ kan niemand iets doen, behalve toestaan kijken. En daar door voel ik me dan weer zo schuldig. Maar het helaas niet anders. Eindelijk van ik vroeg in de nacht dan toch eindelijk in slaap en nu is het even over half 6 als ik dit epistel maar weer ens ga stoppen. Hoe deze dag zal gaan, weet niemand, dus ik ga proberen nog iets te gaan slapen. En hopelijk gaan het vandaag beter dan gisteren en maandag zien we wel weer verder, toch ?!? De hele berg van pijnstillers en de bescherming daarvan en dan waar daar van zit er weer in en ik ga nog even lekker liggen. En kijken hoe het het weekend verder gaat. En maandag, dan meldt ik me, keurig op e afgesproken tijd. 11.00 uur en hopelijk, zal het medicijngebruik drastisch naar beneden worden gebracht en mag ik in de loop van de week weer naar huis en spreek ik jullie snel weer!
Liefs Carin |
|
|
|
En het ging zo goed!
Persoonlijk | gezondheid
|
13 Januari 2009 | 16:15:18
|
Ja dat ging het zeker. Was gisteren op mijn manier, nog hartstikke druk geweest. Irma is aangeweest en Nadia met mijn allerliefste kleinste kleindochter, met haar ontzettend grijpgrage vingertjes, die overal aanzitten. En als ze het niet meer hoeft gooit ze het op de grond en of het nou wel of niet stuk kan, maakt haar niet uit. Dus schuiven, alles van links naar rechts en van rechts weer vliegensvlug naar links. Het is effen een gedoetje, maar een heerlijk bijdehand wijffie. En als ze gaat lachen ben je net als bij mijn allerliefste grootste kleindochter, dan ben je verkocht! Het zijn net als mijn allerliefste oudste dochter, en mijn allerliefste jongste dochter, 4 prachtige meiden om trots op te zijn. Die ieder op hun eigen weg zich krachtig door het leven slaan. Maar goed, genoeg van dit suiker-siroop-gedoe. Ik had tussen alles door nog het e.e.a. gedaan en voelde me prima. Tot ik in de avond een nieuw overzichtlijstje ging maken in mijn agenda, wat ik wanneer en hoe laat moet innemen. Mijn hersenen werken nogmaal al op 'zeer langzaam', maar vanaf dat moment helemaal niet meer. Ik kwam er maar niet uit. Dan stond er dit en dan weer dat, terwijl ik toch 'zeker wist'. Ik werd er helemaal gek van. En dat bleek ook later op de avond. Ik kreeg 4 verschrikkelijke aanvallen, achter elkaar. En wist van voren echt niet meer dat ik van achteren ook nog leefde. Wat een drama, achter elkaar gingen er zomaar 8 ampullen, morfine in, want pijnen waren ondragelijk. Ik weet niet meer wie ik allemaal heb aangeroepen en ik überhaupt heb geroepen. Maar ik geloof dat het drama voor Bauke nog het ergste was, want die ziel zat er maar hulpeloos bij en wist ook niet meer wat hij moest doen. Eindelijk om een uur of 4 vannacht werden de aanvallen 'normaal' en kon ik ze, uitgeput en wel, ondervangen.
Bauke is vandaag thuis gebleven omdat hij me niet alleen drufde te laten. Samen hebben we een nieuwe waslijst gemaakt en deze in mijn agenda gezet en het blijft schrikken als je het ziet, maar ik moet het toch allemaal innemen om op de been te blijven. Want er is nog zoveel mooi's om naar uit te kijken, dat je geen andere keus hebt, maar als dat er allemaal niet zo zijn, dat wist ik het wel, of toch ook niet........?
Ik hoop echt dat het vanavond een stuk beter gaat. Want ik zie niets in nog zo'n avond. Dus nu snel aan iets leuks gaan denken en/ of doen. Dan komt het vast wel allemaal weer goed.
Groetjes en liefs
Carin |
|
|
|
Geen bericht, goed bericht!
Persoonlijk | gezondheid
|
12 Januari 2009 | 18:53:48
|
Ik ben vrijdag vrijgesproken van alle beschuldigingen, dus geen strafvervolging, geen strafblad en ik hoe ook niet bij mijn buurvrouw (die daar werkt) op de koffie ;-). De officier begon met een heel betoog en kwam toen zelf met het braakliggend stukje terrein. En toen de rechter vroeg wat ze daar mee bedoelde kon zij dat natuurlijk niet precies onderbouwen en wij hadden foto's van het veldje gemaakt en daar stond de datum in van 13 maart 2008. Ze vroeg toen aan mij of het er ook zo bij lag toen ik mijn hond op dat desbetreffende veldje had uitgelaten en toen ik dat bevestigde zei ze onmiddellijk dat ik was vrijgesproken en ze niet begreep waarom er een bekeuring was opgemaakt van het feit dat mijn hond(je) daar zijn behoefte, terwijl er veel meer 'gevaarlijke attributen' rondzwierven.
Binnen 5 minuten stond ik dus weer buiten en was de zaak afgehandeld. Daarna begonnen echter alle pijntjes en e.d. weer op te spelen met als gevolg dat ik zaterdag morgen al weer bij het MCA op de eerste hulp zat. Weer is de morfine opgevoerd en heb pijnstillende en/of middelen die andere pijnstillers nog beter laten werken heb gekregen. Zodat ik nu zelf door de bomen het bos niet meer kan zien. Ik ben nu bezig een lijst te maken van de 15 verschillende middelen die ik per dag moet nemen. Natuurlijk allemaal op verschillende tijden, dus heb ik nu besloten het e.e.a. in mijn agenda op mijn laptop te plaatsen zodat ik automatisch een reminder krijg wat ik warneer moet innemen. Ik kan dan ook meteen zien waar dat middel ook weer voor dient. Want nogmaals ik kan het niet meer allemaal onthouden.
Mijn scootmobiel is trouwens klaar, maar nu is de garage nog niet aangepast, daar komen ze a.s. woensdag pas voor kijken, dus dat zal nog wel even duren. Want de scootmobiel moet wel onder stroom blijven staan. Maar ook dat zal hopelijk wel snel zjn en dan kan ik tenminste weer zelf bepalen wat ik 's avonds ga eten. ;-). Maar ik ga nu aan de stamppot andijvie met een lekkere vette rookworst en een zo mogelijk nog vettere jus, dus ik spreek jullie vast gauw weer, want donderdag begin ik natuurlijk weer aan een nieuwe ronde (en dus nieuwe kansen) chemo’s.
Dus zal ik mijn ‘puntje’ wel weer regelmatiger bij gaan werken.
Tot dan dus en mocht er in de tussen tijd iets wereldschokkend is, horen Julie eerder wat van mij,
Groetjes en liefs van Carin |
|
|
|
Ik ben er wel blij mee!
Persoonlijk | gezondheid
|
07 Januari 2009 | 23:29:13
|
Hallo allemaal,
Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de reacties op mijn vorige 'puntje'. De waren echt hartverwarmend.
Nu vandaag! Het was op zijn Amsterdams gezegd: Een dag met een gaatje! Om 11 uur waren wij bij de longarts zo rond half 12 waren we aan de beurt:
Bestralingen: Zijn niet meer mogelijk! Punt. Het zou meer kapot maken dan dat het goed zou doen.
Stent: Blijft een optie!
Chemo: 15 januari beginnen, dan 3 weken later nog een keer, dan een evalutatie, foto en bloedprikken en als het dan is 'aangeslagen' dan volgen er nog 2 van deze kuren.
Nu nog 'even' langs bij'de longvepleegkundige langs.
Nou dat even ging natuurlijk niet lukken. Ten eerste was het heel erg druk en tegen de tijd dat iedereen langs was geweest en alleen wij er nog zaten was het tegen lunchtijd en werd ons de vraag gesteld of we straks om een uur of 1 terug wilde komen. Ja, dat was wel goed, ik verging inmiddels van de honger. We hadden alleen 1 probleem, tussen 1 en 5 uur zou de Fa. Verhoef komen kijken, welke aanpassingen de garagedeur nodig had om om elektrische gemaakt te worden. Nou dan bellen we die wel met de vraag of dat een uurtje later kon. Dat kon niet dus dat is verschoven naar volgende week woensdag. Ik balen, want die Truus van de Gemeente HHW gaat eind januari met vakantie en wil graag dat het dan allemaal rond hebben. Maar goed een broodje kroket en een milkshake maken een hoop goed. Dus wij om 1 uur weer naar boven.
Nou inderdaad een lege wachtkamer en ik kon eigenlik zo doorlopen. Hoe gaat de kuur, bla bla bla, en toen kreeg ik een pijnaanval, nee echt niet normaal. En terwijl ik verging van van de pijn, gingen daar allerlei alarmbelen rinkelen. Er kwam een brancard binnen en daar moest ik op. En dat wilde ik niet, maar ik moest en ik zou, maar ik kan dan niet lopen zitten of liggen, dus ik stond toch maar op Nou hun me op die brancard getild. En toen moest ik gaan liggen en hoe Bauke en ik ook protesteerde en ze probeerde uit leggen dat dat niet ging het moest en het zou er werden Toen ben ik van di brancard gesprongen en weer terug naar Bauke gestrompeld. En alles kneld dan dus mijn broek moest los, mijn bh-bandje moest los en toen Bauke dat allemaal gedaan had, ben ik, net als ik thuis doe, omgekeerd in de stoel gaan zitten, met mijn achterwerk naar achteren. Toen zakte de pijn, maar inmiddels waren we 20 minuten en 2 morfine ampullen later.
En zij maar tegen me praten, maar de pijnen zijn zo erg dan kan ik geen antwoord geven en alleen maar roepen au, au, au, au. Maar het waren van die vragen als: Weet dokter Welling wel hoe erg die pijnen zijn, dus Bauke zegt: ga hem even halen hij zit 2 deuren verderop. En tegen mij, hoe doet u dat nou als u alleen bent: ja, net als ze het nu doet, maar dan op de bank. Toen de aanval eindelijk over was, kreeg ik een formulier mee om bloed te laten prikken, dat kon meteen beneden. Dus wij naar beneden, naar het lab en druk wel 30 man voor me en ik voelde me natuurlijk al helemaal niet zo lekker, maar goed ben gaan zitten, mijn rollator voor me, kon niet gebeuren, dacht ik. Maar helaas ik kreeg na 10 minuten de volgende aanval, weer 2 morfine ampullen maar niets hielp, dus Bauke naar de balie om mijn formulier terug te halen en ik weg, schaamde me helemaa een slag ik de rondte, want dan kan ik niet lopen, ook niet achter mijn rollator, dus ik baande me een weg en ik zie een verpleegkundige lopen en vraag aan haar, hebben jullie misschien een ruimte waar ik even 10 minuten de pijn kan laten zakken en ze wijst naar een wachtkamer, bij de gipspoli, waar iedereen langskomt, want het ligt ook nog eens dicht bij de ingang van het ziekenhuis. Bauke zegt, hebben jullie niet heel even een aparte ruimte, je ziet toch mijn vrouw vergaat van de pijn. Maar nee helaas, de lift kwam ze stapte in en weg was ze. En daar zat ik weer, omgekeerd in een stoel, mijn broek los, bh handje los. Want een verschikkelijke vertoning! Het enige wat ik wilde was weg, weg, weg. Eénmaal in de auto, kreeg ik er nog 1 en die was ook zo erg dat Bauke de auto op de eerste beste parkeerplaats heeft neer gezet. En thuis nog een veel lichtere er over heen en toen was het eindelijke over. Wat een drama dag!
Maar gisterenavond, ik zat net mijn puntje te typen, kwamen de buren, zomaar even kijken hoe het met me ging. Dus binnen, koffie, borreltje, je kent het en eigen ben ik nu net een uurtje pas wakker. Endelijk eens redelijk tot goed geslapen. Dus gauw douchen en de honden uitlaten en dan snel over naar een 'gewone' dag.
Sorry voor het lange verhaal, maar moest het allemaal even kwijt.
Liefs Carin |
|
|
|
Ik ben wel redelijk positief!
Persoonlijk | gezondheid
|
02 Januari 2009 | 16:58:16
|
Even een update-tje.
Vandaag moest ik naar het ziekenhuis voor de scan. Ik ging er eigenlijk van uit (gezien de pijnen) dat ze niets meer voor me konden doen, kortom het slechtste scenario en dat ik het nieuwe huis nooit klaar zou zien. Daarom was ik er zo mee bezig.
Maar het viel mij best mee. De scan heeft uitgewezen dat de 'tumoren' zijn gegroeid. Dat is slecht nieuws, dat snap ik ook wel. Maar er zijn misschien nog wel behandelingsmogelijkheden. En dat is dan weer goed nieuws en daar hou ik wel van.
Er is 1 'tumor' die drukt de ader tussen mijn longen dicht. Dat zorgt er voor dat ik benauwd ben en niet zo goed meer kan denken en dat ik vocht vast hou. Ze gaan kijken of er een mogelijkheid is om daar een stent te plaatsen. Zodat de bovenstaande problemen zijn opgelost. Verder gaan ze maandag met alle longartsen bij elkaar of er een mogelijkheid
is en of het verstandig is om toch nog een chemokuur te geven. Nou moet je daar natuurlijk geen wonderen van verwachten. Want de kuren worden steeds zwakker en wat kan je lichaam nog aan.
Maar het feit dat ze niet zeiden: Mevrouw Veenstra, helaas we hebben het opgegeven, daar drink ik vanavond dan toch een borrel op!
Liefs Carin |
|
|
|
Gelukkig de feestdagen zijn voorbij!
Persoonlijk | gezondheid
|
01 Januari 2009 | 22:23:13
|
En dat bedoel ik positief, want Bauk en ik zijn behoorlijk bang geweest, dat ik 2009 niet zou halen.
Maar I'm still standing. Maar mijn hemel wat heb ik een pijn gehad. Huilend heb ik over de grond gerold, schreeuwend om Bauk, mijn kids en mijn moeder en vader, om me te helpen.
Wat een drama! Het wondermiddel dat mijn huisarts heeft voorgeschreven is wel een wondermiddel, maar dat heeft een inwerktijd van 6 weken. Daarna pas kunnen ze de juiste dosering gaan bepalen. Dus uit pure wanhoop, toch maandag maar het ziekenhuis gebeld, ik kon meteen de volgende dag komen. Dus dinsdag eerst foto's maken en toen een gesprek met de longarts. In eerste instantie is er geen verschil te zien ten aanzien van de foto's van de vorige keer, dus net na mijn laatste chemo, maar ik heb heel veel vocht in mijn longen, dus het is allemaal nogal wazig. Nou zit er niet alleen vocht in mijn longen hoor. Ik lijk wel een Michelin-vrouwtje, met varkensoogjes. De tranen lopen constant over mijn wangen. Dus daar waar mijn ogen normaal horen te zitten is het rood van het wrijven. Ik kan geen schoenen aan, wantmijn voeten lijken op klompjes, kortom. vocht, vocht en nog eens vocht.
Maar daar is een probaat middel voor: plaspillen. Nou met liters tegelijk. De hele dag en nacht door.
Volgens deze longarts, een andere die ik normaal heb, kan de pijn die ik heb niet van mijn longen komen, want de pijn zit in een gebied waar mijn longen helemaal niet zitten, dus moet ik morgen voor een CT-scan. Meteen daarna heb ik een afspraak bij de longarts en krijg ik de uitslag.
En eerlijk gezegd, denk ik niet dat er goed nieuws komt en bereid ik me voor op een 'slecht nieuwsbericht'.
Ik kon woensdag al terecht, maar dat wilde ik niet.
Mijn oma, van vaders kant is in 1971 overleden op oudejaarsdag en daarna zijn bij ons de feestdagen nooit meer hetzelfde geweest. Altijd was daar die oudejaarsdag die er aan zat te komen de dag dat ..... jaar gelden was dat oma was overleden.
Het heeft mij jaren gekost, om van oude jaarsavond weer als een feestje te zien. Dus ik wilde het Bauke, mijn moeder, maar vooral mijn kids niet aandoen, om jarenlang te denken op oudejaarsdag is het ......... jaar geleden dat Carin hoorde dat.......! Nee, dat wilde ik absoluut niet, dus moet ik morgen.
En ik zie er als een berg tegen op. En zal blij zijn als ik morgen weer thuis ben. Dan weet ik waar ik aan toe ben. Tenminste dat hoop ik. Want half juli 2008 had ik op dezelfde plek pijnen en daar hebben ze ook nooit echt de oorzaak van kunnen vinden. Toen ging de andere longarts ervan uit dat er een 'nieuwe' uitzaaing in mijn zat en dat die op een zenuw drukte. Maar of dat achter gezien de juiste conslusie is geweest. Dat wachten we morgen wel af. We zullen het wel zien en 2 weten meer dan 1. Dus graag allemaal duimen, dat het mee zal vallen. Ik moet om 11.00 voor de scan, dus hoop halverwege de middag weer thuis te zijn. Dan zit er op jullie duimen geen vel meer en ik ben lek geprikt (voor het infuus) en hopelijk kan ik dan een nieuw bericht plaatsen met de uitslag.
En 9 januari om 10.15 uur moet ik voorkomen bij de rechtbank in Alkmaar. Want mijn hondje heeftnamelijk op 13 maart 2008 om 09.00 uur zijn behoefte gedaan op een braak liggend stuk grond en ik heb het niet opgeruimd. En uit protest heb ik de boetes niet betaald en ik ben ook niet van plan dat te gaan doen, dus ga ik ook voor een paar dagen 'achter het gaas' zitten. Maar dat horen jullie dan wel!
Ik wens iedereen, voor zover ik dat al niet gedaan heb, een geweldig, super 2009 met ontzettend veel liefde en gezondheid!
Liefs Carin |
|
|
|
Heb geen vlieger gestuurd, maar toch?
Persoonlijk | Verjaardag
|
19 December 2008 | 20:21:28
|
|
Vandaag zou, mijn vader jarig zijn geweest. 79 zou hij zijn geworden. En zeg nou eerlijk, het blijven toch 'rare' dagen.
Maar goed je rommelt zo'n dag door en tegen kwart voor 6 kwam mijn huisarts langs. Hij gaat met vakantie en wilde me voor die tijd nog even zien.
Afgelopen week heeft hij nascholing gehad en verleden week heeft hij een huisartsen congres bijgewoond. Eén van die dagen kwam er een professor spreken over kanker en er is een nieuw medicijn op de markt. Deze professor werkt in het AvL in Amsterdam, dus is alleen maar met gevallen zoals ik bezig.
Na afloop is mijn huisarts met de goede man gaan praten over mij. Na druk overleg tussen, het MCA, het AvL en mijn huisarts is besloten mij deze medicijnen te geven. Het verdoofd de zenuwen, dus de aanvallen zouden nu weg moeten zijn. Nu waren er gisteren door de apotheker medicijn gebracht met daarop een briefje begin maar met innemen, de dokter legt het morgen uit!. En dit blijkt het dus te zijn. Het is geen experiment, maar 'gewoon' een middel wat mijn klachten zou moeten verhelpen dat ik die aanvallen krijg.
Het heeft wel wat inwerktijd nodig. Dus gisterenavond 1 capsule, vandaag 2 en dan morgen 3. Dat zou moeten werken. En eerlijk ik moet het echt toegeven. Ik heb van ochtend een aanvalletje gehad met een cijfer 1, een uur later weer met als cijfer een 1. Net na de eerste 2 regels van deze mail, heb ik wel een aanvalletje gehad met een 8, maar die was binnen 2 minuten 'over'. Met wat ik nu nog voel kan ik met gemak de 86 halen. Dus taalfouten, neem ze me niet kwalijk, je wordt er toch een beetje suf van en ik val nu bijna in slaap.
Maar dit is echt een geschenk uit de hemel. Mijn vader dank ik dan ook heel hartelijk voor het geven van dit middel.
En hoop dat als ik straks de juiste dosering heb, want dit moeten echt gaan helpen. Dan kan ik rustig als 'brokkenpiloot' de weg weer op. Hoop dat mijn 'mini hymer' gauw klaar is want ik kan niet wachten om de weg 'on-veilig' te gaan maken.
Liefs Carin |
|
|
|
|
|
